Yazar - Çizer - Tubutubu

  Bölümün şarkısı: Son Feci Bisiklet – Bu kız ALP İzmir’in üzerine akşamın o tatlı, loş kızıllığı çökmeye başlamıştı. Körfezden esen hafif imbat dalgaları şehri serinletirken, alacakaranlığın kızıl ve mor tonları spor salonunun devasa, tavandan tabana uzanan camlarından içeri süzülüyordu. İçerideki endüstriyel ışıklar henüz tamamen yakılmamıştı; bu da salona hem yorucu bir günün sonunu müjdeleyen hem de ortama mistik bir hava katan loş bir atmosfer kazandırıyordu. Günün son özel dersini bitirmek üzereydim. İzmir’in en lüks, en revaçtaki spor salonunda programım her zaman ağzına kadar doluydu; randevu alınması en zor hocaların başında gelirdim. İşinde her zaman katı bir profesyonellik, sarsılmaz bir disiplin ve pür dikkat bir odaklanma sergileyen ben, bugün hayatımda ilk defa bir üyeye hareket gösterirken aklımın tamamen başka bir diyarda olduğunu hissediyordum. Daha doğrusu, başka bir kadında. Nisa Kaya… Kimdi bu kız? Sıradan bir günde, hayatımın tam merkezine, sanki yıllardır orad...

  DOĞUKAN Bir dost, bin düşmana bedeldi. Şu anda aynı masada oturduğum otuz kişi ile bir düşman ordusu rahatlıkla püskürtülebilirdi. Buraya geçici görevlendirmeyle gelmiş olmama rağmen beni kendi ekiplerinden biri gibi görmüşler, yaptıkları tüm aktivitelere dahil etmişlerdi. Bunun en büyük nedeni birkaç devremin de bu ekipte olması olabilirdi. Yine de hepsiyle omuz omuza durabilmenin verdiği gücü, dünyanın başka hiçbir mesleğine değişmezdim.   Unutturamaz seni hiçbir şey. Unuttursam da ben… “Hadi bakalım. Tüm unutamadıklarımıza.” Çalan şarkının gazıyla kadehini kaldıran İbrahim’e masadaki herkes eşlik etti. Ortamda çıkıntı gibi durmamak için su içtiğim bardağı havaya kaldırdım. Bunu beklemiyor olacak ki İbrahim beni özel olarak başıyla selamlamıştı ve ardından rakısını kafasına dikti. Her yerde sen, her şeyde sen. Bilmem ki nasıl söylesem. Neşem de sen, hüznüm de sen. Bilmem ki nasıl söylesem. Şarkının sözleriyle aklıma ilk gelen kişiden mesaj gelip gelmediğine baktım. So...