Bölümler arası bir kuple :)
AYŞEGÜL Sınıfın içi her zamanki gibi tebeşir tozu ve çocuk sesleriyle doluydu. Tahtaya yazdığım cümlenin sonuna noktayı koyarken içimde garip bir huzur vardı. Sanki her şey yerli yerindeydi; hayat çizgili defterler, kırmızı kalem izleri ve küçük kahkahalar arasında olması gerektiği gibi akıyordu. Arka sıradan bir öğrenci parmak kaldırmıştı. Ön sıradaki defterini düşürmüş, cam kenarındaki iki küçük başlarını birbirine yaslayıp fısıldaşarak gülüyordu. Onlara bakarken içim ısınıyordu. Tam o sırada telefonum masanın üzerinde hafifçe titredi. Normalde ders sırasında bakmazdım ama o titreşim… Sanki adımı fısıldamış gibi geldi. Masanın yanına kadar yaklaştım. Çocuklara fark ettirmeden telefonumun ekranına hafifçe dokundum ve göz ucuyla ekrandaki bildirime baktım. Ondan gelen bir mesaj… Kalbim, bir öğrencinin aniden tahtaya kaldırılması gibi irkildi. “Beş dakika sonra bahçeye çıkabilir misin?” Donakaldım. Buraya mı gelmişti? Çocuklar hâlâ konuşuyor, zilin çalmasına dakikalar kala sabırsız...