Yazar - Çizer - Tubutubu

ERTUĞRUL 02:10 | Karadeniz Açıkları Operasyon Kodu: Derin Gece Zodiac botun tabanına çarpan Karadeniz’in o deli suyu, kemiklerime kadar işleyen bir soğuklukla kendini hatırlatıyordu ama bottaki altı adamdan hiçbirinde en ufak bir kıpırtı yoktu. Karbon takviyeli botun gövdesi her dalgada esniyor, altımızdaki dipsiz karanlık bizi yutmak ister gibi çalkalanıyordu. Yine de dışarıdan bakan biri için, zifiri karanlığın ortasında, denizin üstünde sürüklenen siyah bir gölge kümesinden farksızdık. İşte bu, SAT’ın gerçek kimliğiydi. Görünmezlik. Botun motoru minimum devirde, adeta hırıldayarak çalışıyordu. Çıkan o boğuk ses dalgaların gürültüsü arasında saniyeler içinde kaybolup gidiyordu. Sağımda oturan Hakan’ın omzunun benimkine değdiğini hissediyordum. Yıllardır omuz omuza çarpıştığım, ölümün kıyısından çekip aldığım adamın nefes alışverişindeki ritim, benimkiyle tamamen aynıydı. Göğüs kafeslerimiz aynı anda inip kalkıyordu. Bu ritimde korku yoktu, endişe yoktu; sadece avına kilitlenmiş bir y...

  ERTUĞRUL Dışarıdaki gökyüzü, demlenmiş bir çay karası değil, daha çok yeni dökülmüş sıcak asfaltın o donuk, kurşuni rengindeydi. Şehrin üzerine çöken bu gri tavan, caddedeki su birikintilerini birer aynaya dönüştürüyor; hayatın telaşını soluk birer yansımaya hapsediyordu. İçerideki hava ise yoğun bir kavrulmuş çekirdek kokusu ve kahve makinesinden çıkan o mekanik tıslamalarla doluydu. Benim için soğuk, sadece bir mevsim değil, bir zırhtı. Zihnimin içindeki o bitmek bilmeyen muharebe gürültüsünü bastıran, kanın akışını yavaşlatıp insanı en ilkel hayatta kalma güdüsüyle baş başa bırakan sadık bir dost… Ama bu dost, her gelişinde yanında o lanetli misafiri de getirirdi. Sağ omzumdaki mermi sıyrığı, kış uykusuna yatmış bir vahşi hayvanın ininden gerinerek çıkması gibi, derimin altında sinsi bir sızıyla uyanmıştı. Avuçlarımın arasındaki porselen kupanın sıcaklığı, parmak uçlarımı hafifçe yakarken zihnim çoktan o isimsiz operasyonun yapıldığı, buz kütlelerinin yüzdüğü karanlık sul...