Sıcak Asfalt alıntısı
NİCO Kaskımı çıkarıp kenara fırlattığımda içimdeki o buz gibi öfke hala sönmemişti. Yıllardır podyumun en üst basamağında duruyor olmamın hiçbir önemi yoktu. Pit stop’taki yarım saniyelik gecikme, zihnimde bir motor arızası gibi dönüp duruyordu. Ben kusursuzdum. Ben McLaren’ın bir numarasıydım. Ben Nico Hamilton’dum ve benim dünyamda ‘saniyeyle kaybetmek’ diye bir kelimeye yer yoktu. Doğrudan pit alanının en ucuna, o gürültülü ve yağ kokulu bölgeye doğru yürümeye başladım. Yanımdan geçen insanların bakışlarını sırtımda hissediyordum. Fısıltılarını duyabiliyordum ama hiçbiri umurumda değildi. Hedefim belliydi. Sophie Caldwell! Onu alanda bulduğumda elindeki havalı tabancayı masaya bırakıyordu. Terden ıslanmış kumral saçlarını tepesinde darmadağın bir topuz yapılmıştı. Ensesine düşen saçlardan resmen su damlıyordu. Yüzü gözü siyaha bulanmıştı. Fakat bu bile her zamanki o umursamaz ifadesini gizleyemiyordu. Şu an bu ifadenin yerini alması gereken tek duygu mahcub...