Yazar - Çizer - Tubutubu

  SELİN İnsan, en yakınım dediği kişilere değer verirken hiçbir ölçü tutmazdı. Ne kadarını verdiğini hesaplamaz ne kadarını hak ettiklerini tartmazdı. Elinden gelenin fazlasını yapar, bazen uykusundan, bazen huzurundan, bazen de kendinden verirdi. Bir teşekkür beklemez, bir fark ediliş bile yeter sanırdı. Çünkü içinden gelirdi; sevgiden, sadakatten, o saf bağlılıktan şekillenirdi. Ama bazen bu hassas terazi dengesizleşirdi. Onun için anlam taşıyan o küçük jestler, o özenle söylenmiş sözler, o fedakârlıklar… karşı taraf için sıradan olduğunu fark ederdi. Ne dikkat çektiğini ne değer gördüğünü ne de hatırlandığını düşünürdü. İşte o an, içinden bir şey sessizce kırılırdı. Öyle bir yerden kırılırdı ki tamiri mümkün olmazdı. Kırığın izi derin olurdu, belki de bu yüzden bakmak istenmezse görünmezdi. İşte o zaman insan, kalbinin emanetini herkesin taşıyamayacağını anlardı. Verdiği değerin her zaman karşılık bulmayacağını öğrenirdi. Adamına göre muamele yapması gerektiğini fark edecek kada...

  SELİN Sevdiklerime karşı her zaman fazla toleranslıydım. Anlayış göstermeye, sabırlı olmaya, hele ki başkaları yanımızdayken onları rencide etmemeye dikkat ederdim. İçimdeki çizgiyi zorlayan davranışlara rağmen bahaneler uydurarak kendimi dizginlerdim. Çünkü biliyordum, en küçük öfkem bile sevdiğim insanlarda yaraya dönüşebilirdi. Ama işte, sürekli aynı şeyler tekrarlandığında, çabalarım karşılıksız kalmaya başladığında, içimde biriktirdiğim sabır, suyu çekilmiş bir göl gibi yavaş yavaş kururdu. İlk belirtileri başkalarının gözünden kolayca kaçabilecek kadar küçüktü. Dudaklarımın kenarında istemsizce beliriveren o sert çizgi… Kaşlarımın arasındaki ince kırışıklık… Gözlerimde beliren huzursuzluk… Ses tonumda beliren, fark etmelerinin zor olduğu ama aslında bıçak gibi keskin bir incelik… Bunlar, sabrımın çatlamaya başladığının ilk işaretleriydi. Zamanla, içimde biriken hayal kırıklığı ve yorgunluk, yüzümde ve vücut dilimde daha belirgin hale gelirdi. Yüzümdeki gerginlik yerini soğu...