Yazar - Çizer - Tubutubu

  CİHAN Naim Yüzbaşı’nın aklından ne geçtiğiyle ilgili en ufak bir fikrim yoktu. Fakat mesai çıkışında kendimi dolabımın önünde bulmam ona her koşulda güvenmemden kaynaklıydı. Dolabın kapaklarını iki yana açtığımda askılarda sıralanmış ütülü gömlekler beni selamladı. Rengarenk, askeri disiplinle ütülenmiş, çizgileri cetvelle çizilmiş gibi net gömlekler… Parmak uçlarım gömleklerin kumaşında gezinirken zihnimde sürekli aynı soru dönüp duruyordu; klasik mi takılmalıyım yoksa spora mı kaçmalıyım?  Ne yapacağımızı bilmediğim için elimi kolumu bağlı hissediyordum. Kafa dağıtmak için bir yere oturmaya mı gidecektik? Yoksa sadece sahilde ara sıra yaptığımız gibi yürüyüşe mi çıkacaktık? Yalnız mı olacaktık? Her zamanki gibi yanımızda birkaç dostu daha mı misafir edecektik?  Belirsizlik, kıyafet seçiminde bile yakamdan ayrılmıyordu. Bir süre sonra, en doğru kararı havaya bırakmaya karar verdim. Temmuz başındaydık. Kıbrıs’ın güneşi gündüzleri insanın tenine kamçı gibi inerdi. Gökyüz...

  CİHAN “Bak oğlum. Biliyorum kızıyorsun ama bunu her Cuma sana hatırlatmak benim annelik vazifem. İşini eline aldın, artık yuvanı kurma zamanı geldi.” Hayat, önüme neyi sereceğini bilmediğim bir denizdi. Bazen durgun, göğü yansıtan bir aynaydı sanki. Sessizlikte kendimi gördüğüm, geçmişin yankısına kulak kesildiğim zamanları yansıtırdı ama sonra bir dalga gelir, benliğimi tuzlu suyla yıkar, yönümü şaşırtırdı. Durgunluk ne kadar güvenliyse, dalgalanmak o kadar hatırlatıcıydı: sonuçta hiçbir kıyı sonsuza dek sessiz kalmazdı. Bazen temizdi. O kadar berrak olurdu ki içinde doyasıya yüzmek isterdim.  Küçük şeyler sevinç verirdi; bir gülümseme, beklenmedik bir sözcük, belki de umudu kestiğim biri… Ama bazen o sular köpüklenirdi. Ne zaman ne getireceği belli olmayan bir karmaşaya, bir taşkına dönüşürdü. Birileri girerdi hayatıma, bazıları çıkardı ama hepsi geçerken iz bırakırdı. Kimi iz, sahildeki kabuk gibi saklanırdı, kimisi de dalga gibi söküp bildiklerimi götürürdü. Ve bu d...