Yazar - Çizer - Tubutubu

  HAYAL   Aşk kesinlikle mide bulantısıydı. Arel’in mesajını okuduğumda hissettiğim şey tam anlamıyla buydu. Heyecandan mı yoksa stresten mi tam olarak bilemiyordum. Pazar günü sabahın köründe evden nasıl çıkacaktım? Gerçeği söyleyemezdim ama yalan da söylemek istemiyordum. Eren’le aramız yeni düzeliyordu. Eflal’den de beni idare etmesini isteyemezdim. Mert’le yaşayacakları bir sorun daha dönülmez bir yola sokabilirdi ailemizi…   Bütün gece yatakta dönüp durdum. Ne yapacağımı düşündüm. Bir ara gitmeme kararı aldım ama yazdığı son cümle saniyesinde bu karardan vazgeçmeme neden oldu. ‘Gelirsen cenneti bağışlarsın. Gelmezsen, cehennem azabıyla baş başa bırakırsın.’ Acaba yaptığı plan neydi? Of Arel of. Neden beni böyle zor durumda bırakıyorsun!   Saat beklediğimden de hızlı bir şekilde ilerledi. Birazdan şafak sökecekti. Ayağa kalkıp yatağımı topladım. Yeni yıkadığım bornozumu çamaşır telinden alıp banyoya gittim. Hızlı bir duş aldım. Bornozuma sarılıp odaya döndüğümde ...

  ATAKAN   Hiçbir özel günden haz etmeyen babam için, doğum günü, dostlarıyla yediği keyifli bir yemekti. Yine de Pera, her sene olduğu gibi bu sene de pasta yaptırtmayı ihmal etmemişti. Babam her ne kadar mum üfleme olayına girmeyecek olsa da kızı için pasta geldiğinde keyifli gibi görünecekti. Tıpkı şu anda benim, babamların sohbetine ilgiliymiş gibi davranmak zorunda olduğum gibi.   Her insan zaman zaman bir şeylere zorlanır, istemese de yapmak zorunda kalırdı ama bu benim gibi bir babası olan çocuklar için bir yaşam biçimiydi. Ben babama benzemiyordum. O da bunun farkındaydı ama bunu kabul etmek yerine, ona benzeyene kadar beni zincirlemeyi tercih etmişti. Telefonumun titremesiyle boş bulunup irkildim. Neyse ki babamlar koyu sohbeti sırasında beni fark etmemişti. Bakışlarımı annemlerden tarafa çevirdiğimde Efsa ve Pera’nın birbirine öldürücü bakışlar attığını fark ettim. Bu yeni bir şey değildi. Pera, benimle ilgilenen herkesten nefret ediyordu. Efsa’nın da kardeşimde...