Yazar - Çizer - Tubutubu

  BUĞRA “Aa… Bu çocuk burada mı uyumuş?” Bölük pörçük uykulara esir olan, her saati ayrı bir kabusla bölünen o ağır gecenin ardından duyduğum ses, zihnimin tozlu raflarından süzülüp gelmiş gibiydi. Öylesine yabancı, öylesine uzaktı ki... Bir an için hala rüyanın o puslu labirentlerinde kaybolduğumu sandım. Bu ses, gerçek olamayacak kadar geçmişte, hatıralarımın en dokunulmaz köşesinde kalmıştı.  “Buğra.” Annemin sesi, tam yanı başımda bir meltem gibi esince içimdeki tüm savunma mekanizmaları birer birer çöktü. Annemin sesi, tam yanı başımda bir meltem gibi esince içimdeki tüm savunma mekanizmaları birer birer çöktü. Yıllardır bir zırh gibi kuşandığım o sert, umursamaz ve kendi kendine yeten adam maskesi, bir ses tınısıyla ayağımın altından kayıp gitti. Bir anda zaman kırıldı; 30'lu yaşlarımın ağırlığından sıyrılıp dizleri yara bere içinde eve koşan o küçük çocuğa dönmüştüm sanki.  “Oğlum…” Saçlarımın arasında dolaşan parmakları, öyle yumuşak, öyle beklentisizdi ki… Şefkat...

  ZÜMRÜT Sabahın o gri, acımasız ışığı perdelerin arasından sızıp odaya dolduğunda, gece yarısının o sahte cesareti bir duman gibi dağılıp gitti. Oysa sadece birkaç saat önce, o mesajı gönderirken kendimi bir dev gibi hissediyordum; zincirlerini kıran, kadere kafa tutan o mitolojik kahraman bendim. Şimdi ise yorganın altında küçülmüş, kendi nefesinden bile korkan sıradan bir faniye dönüşmüştüm. Gece, insanın kendine en kolay yalan söylediği zamandı. Karanlık, sadece eşyaların değil, risklerin de üzerini örter; uçurumları düzlük, fırtınaları ise hafif bir esinti gibi gösterirdi. Geceleyin, adrenalin sana yalandan bir kahramanlık pelerini takar ve sen o pelerinle her türlü tehlikenin üzerinden süzülüp geçeceğine inanırdın ama sabah… Sabah her zaman dürüsttü ve bu dürüstlük şu an istediğim en son şeydi. Gözlerimi açtığım an, zihnim dün geceki mesajın ekran görüntüsünü tam karşıma çiviledi. O ana kadar bir umut kırıntısına tutunuyordum; belki zihnim bana oyun oynamıştı, belki sadece dü...