Yazar - Çizer - Tubutubu

  OLCAY “Olcay.” Askeri üniformanın haricinde tanımakta zorlandığım kadının karşısında hazır ola geçerken “İyi akşamlar komutanım,” dedim. “Geciktiğim için kusura bakmayın.” Şule Binbaşı karşısındaki sandalyeye oturmamı işaret etti. “Gecikmen sorun değil ama sivil hayatta aramıza rütbeleri sokarsan kusuruna bakarım.” Yerime otururken “Emredersi-“ diyordum ki bir bakışla kelimeleri ağzıma tıktı. Masadaki yerimi alırken gözlerim yeniden başsavcıya kaydı. Çantasını düzeltiyordu ve bakışlarını bizden esirgemiyordu. Harika! Sanki bunun eksikliğini yaşıyormuşum gibi bir tek yemek yerken izlenmediğim kalmıştı. “Bir sorun mu var?” Şule başını omzunun üzerinden baktığım yöne doğru çevirdi. Neyse ki başsavcı önüne dönmüştü. Yanındakiler kimdi? Elini sıktığı adam kesinlikle baş çavuşluktan çıkma astsubaydı. Her hareketi onu ele veriyordu. Bu kadının tanıdığı tek asker belli ki ben değildim ya da beni araştırmak için tümendeki tüm askerlerle irtibat haline geçeceğinin ön gösterimiydi. Merakla ...

OLCAY İlk izlenim, anlık bir bakış açısıydı ve yargılamak kolaydı. Yanıltıcı olabileceği o an aklınıza gelmezdi. Yüzeysel bir kitap kapağı gibi düşünülebilirdi bu. İlk bakışta içeriğiyle ilgili bilgi sahibi olduğunuzu sanırdınız. Derine indikçe, yavaş yavaş asıl hikâye ortaya çıkardı ve siz belki de peşim hükümlü davrandığınızı o an fark ederdiniz.   Gel gör ki, bazı anlarda dürtülerimiz, muhakememizden çok daha güçlü oluyordu işte. Hayatımdaki nadir anlardan birine ev sahipliği yapıyordum. Sayılı kez yaşadığım yanılma, ilk kez bir asker tarafından gerçekleşiyordu. Uzanulu’nun arzını gerçekleştirirken takındığı tavırdan, sesindeki tokluğa kadar her şey bu görevi layıkıyla yerine getirdiğini gösteriyordu. Öğlenki yaşananları düşündüğümde, vekalet ettiği makam bakımından içtimaya çıkmaması gayet doğal karşılanabilirdi. Yine de diğer iki bölük komutanının içtimada olmamasında onunda suçu vardı. Ne olursa olsun, yetki ondaydı ve tüm askerlerin disiplini önce ondan sorulacaktı. “…. Arz ...

 OLCAY Bir, iki, üç, dört, beş… “Bana her zaman ulaşamayabilirsin. Bu operasyonda benim gözüm kulağım Şule olacak ve seninle birlikte operasyonu o yönetecek.” İki saat. Tam tamına iki saat beş dakika geçmişti ama zihnimdeki lanet olasıca cümle ilk etkisini yitirmemişti. Hala beni zerrelere bölecek güçteki öfkeyi damarlarımda dolaştırıyordu ve üzerime hücum eden sakinlik tüm cephelerde kaybediyordu.  Altı, yedi, sekiz, dokuz, on, onbir… Bana sormamıştı. Sadece söyledi. Çünkü Tugay Komutanı dahil tüm üst rütbeliler istek değil, emir adamlarıydı. Bu hayatta nefret ettiğim şeylerden biri, işime karışılmasıydı. Özellikle de peşime adam takılması nefretin de ötesindeydi.  On iki, on üç, on dört, on beş… Kafamın içinde milyon kez oynadığım senaryoda yılların emeği vardı. Babamın şehit haberini aldığım o gece düşmüştü yüreğime bu oyunun fitili. Olduğu yerde yıllarca patlamadan beklemişti. Beni yaka yaka güçlendirmişti ateşini. Şimdi bu oyuna konuk oyuncu değil, zorla baş rol ekle...